Asil Ağa, Bekir’in dudaklarından dökülen her kelimeyle biraz daha taş kesildi.
Hazan’ın o narin tenine değen elleri, abisinin ona reva gördüğü zulmü düşündükçe adeta çıldırtıyordu.
Şoku atlatması birkaç saniye sürdü ama o birkaç saniye, içindeki merhametin tamamen ölmesine yetti.
Gözlerini karşıdaki boşluğa dikti, bakışları kan çanağına dönmüştü. Yanında hazır bekleyen Bekir’e doğru yavaşça eğildi.
"Bekir... O Kadir’i bana bulup depoya getirin. Hemen.
Ceketinin önünü ilikledi, başını saygıyla eğdi:
"Emrin olur ağam.
Bekir bir gölge gibi oradan uzaklaşırken, Asil Ağa olduğu yerde çakılı kaldı. Şimdi o depoda, yılların suskunluğunu ve Hazan’ın her bir gözyaşının hesabını sorma vaktiydi.
Asil Ağa, Bekir'i gönderdikten sonra yüzündeki öfkeyle annesinin yanına masaya geri döndü.
"Oğu
