30 yaşıma birkaç gün kaldı. Kimseye söylemedim ama bu yaşa dair içimde büyüyen, tarifini tam koyamadığım bir his var. Hani bazı sayılar insanın kalbine dokunur ya… 30 da benim kalbime dokundu. Belki de sessizliğime, belki yastığıma geceden sızan gözyaşlarına. Ya da daha kötüsü… hiçbir şey hissetmemeye.
30 yaşına girerken ilk kez “para biriktirmem gerek” dedim. Bunu söylerken bile içim acıdı çünkü bu cümleyi kurmak için ne kadar geç kaldığımı fark ettim. Yıllarca birilerinin doğum günü pastasına, evlilik takısına, doğum hediyesine para ayırırken; kendi hayatımda bir kenara atılmış eski bir cüzdan kadar önemsizdim.
Çocukken hep büyüyünce güzel şeyler olacak sanırdım. Masallarda prensesler hep 16’sında evlenirdi. Ben 30’uma yaklaştıkça sadece yalnızlaştım. Şimdi evimin en köşesindeki çekmec
