Hastane koridorunda saatler geçmek bilmiyordu.
Derin sandalyede oturuyordu ama duramıyordu. Elleri titriyordu. Sürekli ayağa kalkıyor, sonra tekrar oturuyordu.
Gözleri ameliyathane kapısındaydı.
Dicle onun yanında duruyordu.
“Derin… biraz otur.”
Derin başını salladı.
“O içerideyken nasıl oturayım?”
Gözlerinden yaşlar süzülüyordu.
“Bugün… bugün evlenmiştik…”
Dicle de ağlıyordu ama güçlü durmaya çalışıyordu.
“Abim güçlüdür.”
Derin karnına dokundu.
“Bebeğimiz için de güçlü olmak zorunda…”
Yanlarında Emre vardı. O da onları yalnız bırakmamıştı.
Emre sakin bir sesle konuştu.
“Ameliyat uzun sürebilir.”
Derin hemen sordu.
“Demir yaşayacak değil mi?”
Emre cevap veremedi.
Bu sessizlik Derin’i daha çok korkuttu.
Ameliyathane
Doktorlar Demir’in etrafındaydı.
“Kan basıncı düşüyor
