Ela’nın doğumundan sonra evde yeni bir düzen başlamıştı.
Küçük Ela artık ailenin neşesi olmuştu. Evde her gün onun küçük sesleri yankılanıyordu.
Bir sabah güneş odanın içine süzülürken Derin Hanoğlu bebek odasında oturuyordu. Kucağında Ela vardı. Küçük kız gözlerini annesine dikmişti.
Derin gülümseyerek konuştu:
“Günaydın prenses…”
Tam o sırada kapı yavaşça açıldı.
Demir içeri girdi.
Derin’e ve bebeğe bakınca yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.
“Benim iki prensesim.”
Derin hafifçe güldü.
“Gel kızını gör.”
Demir yanlarına geldi ve Ela’nın minik elini tuttu.
Ela parmağını sıkıca kavradı.
Demir’in yüzü bir anda yumuşadı.
“Bana çok benziyor.”
Derin hemen itiraz etti.
“Hayır bana benziyor.”
Demir güldü.
“Gözleri bana benziyor.”
Derin gülerek başını salladı.
“Göreceğiz.”
T
