Asya Nur
Ameliyathanenin kapısında beklerken içimdeki korkunun tarifi yoktu. Melik Şah’ın durumu kritikti. Elimden bir şey de gelmiyordu. Elim kolum bağlı, koridorda haber beklerken sadece dua ediyordum.
Koridorda gürültü olunca sese taraf baktım. Ahmet Bey ile Gülay koştura koştura geliyordu.
“Oğlum nerde! Ne yaptın ona!” diye bağırıyordu.
Gözümdeki yaşları silip burnumu çektim. Konuşmakta zorlansam da “Ahmet Bey,” dedim titreyen sesimle. “Ben Melik Şah’a zarar verebilir miyim? O benim…” cümlemi tamamlamadan sustum. Kocam, bile diyemedim o an.
Bu zor anda birilerinin desteğine ihtiyacım vardı ama aksine ben suçlanıyordum.
“Kim yaptı! Oğluma bunu kim yaptı! O bu hale gelirken sen ne yaptın? Neden Melik Şah’ı korumadın!” Adeta üstüme yürütüp kükrüyordu. Korkuyla geriye doğru adım
