4.2 Baba
Kırgındı çiçekler. Solmuş yapraklar, yere düşmüşler. Gökyüzü bile kırgındı bana. Ağıt gibi gelen rüzgarlar bir o kadar haşindi aslında. Tabiat bozguna uğratılmış, bedenler sonsuz bir uykuda. Sonsuz bir uyku. Kimse görmüyor ama yok oluyoruz usulca. "Yanlız kalmak istemiyorsan gelebilir miyim?" Buğra, yanıbaşımdaki kapının ilerisinde bana bakıyordu. Balkona çıkmak istemiştim. Az önce olanları sindirmeye çalışmak için mantıklı gelmişti. "Gelebilirsin." Sessizce geldi yanıma. Birlikte baktık sokağın başına. Kaç kere gelmiştim yara bere içinde bu sokağa. Kaç kere dizlerimin üzerine düştüm çabalarken. "Özür dilerim ben. O gün.. seni koruyamadım." Beni koruyamadı. "Ben kimseden beni korumasını istemiyorum aslında. Kendinize sahip çıksanız yeter bana." "İlginç aslında. Sana kaç kere ih
- Yazar
