Mardin Devlet Hastanesi’nin bodrum katındaki morg, kemik donduran bir serinliğe sahipti. Metal masanın üzerindeki çıplak ceset, tepedeki floresan lambaların altında grimsi bir renk almıştı. Ertan’ın boynu, Selçuk’un ölümcül hamlesinden sonra hâlâ gayrinizami bir açıyla duruyordu; sanki cansız haliyle bile işlenen suçu haykırıyordu.
Timur, kapının önünde dikiliyordu. Üniforması jilet gibiydi, omuzlarındaki rütbeler her zamankinden daha ağır geliyordu. İçeriden gelen metal alet sesleri, bir infaz timinin ayak sesleri gibi beyninde yankılanıyordu.
Kapı açıldı. Adli Tabip Dr. Yavuz, maskesini indirerek dışarı çıktı. Yavuz, bölgede yıllardır görev yapan, Timur’un dürüstlüğüne ve vatanseverliğine saygı duyduğu eski bir dostuydu. Ancak şu an gözlerindeki ifade, dostluktan ziyade derin bir şüphe
