...
Zaman sanki bana düşmandı. Can yanımdayken saatler saniyelerle geçip gidiyor ama o yokken saniyeler saatlerle geçiyordu.
Uçakta el ele, diz dize oturmuş gökyüzünde süzülürken gülerek sohbet ediyorduk. Manila’ya gidiyorduk yani Filipinlerin başkentine. Ne yiyeceğimizi yine bilmiyordum ve telefondan araştırmayacağıma dair söz almıştı. “Neden söylemiyorsun?” dedim tatlı bir sitemle.
Elim elinin içindeydi. Parmaklarımla oynayıp duruyordu. “Söylersem uçaktan atlarsın.”
“Sen böyle yapınca daha çok merak ettim.”
“Boncuk Gözlüm, seni çok seviyorum.” dediği anda dudaklarımdan öptü. Temasını hissettiğimde konuştuğumuz konu aklımdan uçup gitti. Nereye gittiğimin, ne yediğimin önemi yoktu. Sevdiğim, aşık olduğum adam yanımdayken bütün dünya yansa umrumda olmazdı.
Sıcaklığı geri çekildiği
