Koridorun kırmızı alarm ışıkları giderek hızlanırken, Serdar Elif’i duvarın kenarına çekip hızla eğildi. Ayak sesleri yaklaşıyordu—hem de çok sayıda. İnce bir metal kapının ardına saklandıklarında Elif nefesini tutmuş, kalbi kaburgalarına vuracak kadar hızlı atıyordu.
Serdar kulağını duvara yasladı. “İki grup geliyor. Biri yukarıdan, biri aşağıdan. Sıkışmadan çıkmalıyız.”
Elif çevresine bakındı; dar koridorun bir ucunda hava tahliye kapakları, diğer ucunda ağır güvenlik kapıları vardı. “Bu binada kaçış yolu yok mu?”
Serdar’ın yüzünde acı bir gülümseme belirdi.
“Burası kaçış için değil, saklamak için tasarlanmış. Babana ait bilgilerin olduğu yerin bir sebebi var.”
Elif artık korkunun değil, gerçekleri öğrenme isteğinin baskısıyla hareket ediyordu. “O zaman o bilgileri bulmazsak buradan
