Ormanın içinden hızla ilerlerlerken, gecenin ayazı Elif’in yüzüne keskin bir bıçak gibi çarpıyordu. Ay ışığı dalların arasından süzülüyor, yer yer gölgeleri parçalıyor, yer yer karanlık koridorlar oluşturuyordu. Serdar, önde dikkatle ilerliyor; her adımında çevreyi kontrol ediyor, dinleyip yön belirliyordu.
Elif’in aklındaysa tek bir soru vardı:
Cem… bu geçidi neden bulmasını istemişti?
Serdar kısa bir nefes aralığında açıklamaya başladı:
“Cem ortadan kaybolmadan önce bana bir ileti bıraktı. Kısa, şifreli… sadece bir koordinat ve tek bir cümle: ‘Geçidi o bulacak.’”
Elif’in kalbi gürültülü bir şekilde çarpmaya başladı.
“Geçidi… benden mi bahsediyordu?”
“Evet.”
Serdar’ın sesinde kesinlik vardı.
“Senin bulacağını söylemişti. Anlamamıştım. Ta ki seni takip etmeye çalışanlar ortaya çık
