Elif’in parmakları titrerken tabletin ekranı titreşmeye başladı.
Beyaz bir ışık, ardından birkaç satır kod.
Ekrandan yayılan ışıltı, karanlık mağaranın duvarlarını aydınlatıyordu.
> “Oturum başlatıldı.”
“Bilinç senkronizasyonu: %4…”
Serdar geri çekildi. “Elif, o tableti kapat!”
Ama Elif’in gözleri artık başka bir yerdeydi.
Sanki biri onun bakışlarının ardında duruyor, nefesini onunla birlikte alıyordu.
> “%12… %19… %33…”
Elif’in sesi, kendi sesine karışmış bir yankıya dönüştü.
“Cem… sen misin?”
Cevap, hem içeriden hem dışarıdan geldi.
> “Ben… biz…”
Serdar silahını çıkardı, ama neye doğrultacağını bilemedi.
“Bırak onu, kim olursan ol! Bu senin bedeni değil!”
Ekran bir anda karardı.
Sessizlik.
Sonra, Elif başını kaldırdı. Göz bebekleri griye dönmüştü — Cem’in o soğu
