Kapı metal bir çığlık atar gibi açıldığında zaman, Elif için bir anlığına yavaşladı. İçeri dolan soğuk hava ve barut kokusu, yıllardır içinde biriken korkunun üstüne kalın bir örtü gibi çöktü. İlk silah sesi Cem’den geldi; kısa, kontrollü ve hedefini bulan bir atıştı. Adam geriye savrulurken ikinci gölge içeri girmeye çalıştı.
Serdar Elif’i refleksle yanına çekti. Omzunu duvara yasladı, silahını kapı boşluğuna kilitledi.
“Sağdan geliyorlar,” dedi, sesi keskin ve sakindi.
Elif başını salladı ama gözleri Serdar’ın yüzündeydi. Bu anlarda onun kim olduğunu çok iyi biliyordu: emir alan değil, karar veren; korumak için tereddüt etmeyen bir asker. İçinde yükselen şey korku değil, tuhaf bir güven duygusuydu.
İkinci adam kapıdan girdiği anda Serdar ateş etti. Mermi metal rafa çarpıp sekerek ada
