Yağmur, ormanın üzerine ince bir perde gibi iniyordu; her damla, toprağa düştüğünde derin bir uyanış sesi çıkarıyordu. Üçlünün adımları dikkatli, nefesleri kontrollüydü. Tünelin kapısından çıktıktan sonra, gölgeler arasında kaybolmuş beton yapının doğrudan önüne yöneldiler — burası Yavuz’un unutulan, kimselerin bilmediği cephaneliğiydi.
“Plan net mi?” diye sordu Cem, elindeki el fenerini gözlerinin hizasına çevirip daha az belli olmasını sağlayarak. Omzundaki ağrı her adımda hatırlatsa da yüzündeki kararlılıktan kırpmıyordu.
Serdar başını salladı. “Ben etrafı kontrol ederim, içeride bir kamera varsa o belleği kullanacağız. Elif, sen dosyaları bulup kopyalayacaksın. Ben de çıkış hattını açık tutarım. Eğer kapılarsa, arka tünel yoksa… biz kayarız.”
Elif, belleği cebinde sıkıca tutuyordu.
