Derin Göktaş
Evimizin bahçesinden içeri girerken bakışları etrafta gezdirip ne kadar özlediğimi fark ettim. Bahçesinde koşup, oynayarak büyüdüğüm evim benim için her zaman çok özel olmuştu.
Hayallerimde buraya üzgün bir şekilde gelmek yoktu ama Eva sağ olsun her şey bir anda alt üst olmuştu.
Sınavlarımı bitirip, mutlulukla ve özlemle gelmeyi planladığım yere gözyaşlarım ve korkularımın içine hapsolmuş şekilde gelmiştim.
Yıllardır annemin özenle bakıp büyüttüğü çiçeklerinin arasında evin kapısına ilerlerken bir anda açılan kapıya baktım.
Abim endişeli gözlerle kapıda durmuş bana bakıyordu. Sürüklediğim valizi olduğu yerde bırakıp iki yana açtığı kollarının arasına koştum.
Her daim beni sımsıkı saran ve güven veren sıcak kollara sığındığımda gözyaşlarım kendiliğinden akmaya başladı.
"
