Çilem, araçta Afşin’le yalnızdı.
Adamın bir şey demesini beklerken yol bitmiş, bir lokantanın önüne gelmişlerdi.
Siparişi veren, yemek boyunca basit cümleler kurup o yemeye başlayana dek kendininkine dokunmayan Afşin, yemek bittiğinde yine kızı sessizce araca yönlendirdi.
Otelin önüne geldiklerinde “Burada kalamazsın, özellikle o korumaların yoksa,” dedi.
Çilem, araçtan inecekken ona döndü.
Sessizliği ve uzak tavrı yüzünden kendini neden bu kadar bok gibi hissettiğini düşünüyor, ona böyle hissettirdiği için Afşin’e, hissettiği için kendiene gıcık oluyordu.
Sonunda ağzını açıp o boğuk sesiyle konuşunca elini anında kapıdan çekti.
Adama döndü.
“Ben başımın çaresine bakarım, korumaya falan gerek yok,” dedi.
Afşin, onayladı.
“Yine de burada kalamazsın, ne zaman yeni bir yere geçece
