Çilem, elinde taze kahve dolu bir tepsiyle salona döndüğünde, herkesin bakışlarını üzerinde hissetti. Her adımı dikkatli, kırılgan bir zarafetle atıyordu; tenine kazınmış görünmez bir damgayı, Afşin’le birlikte olmalarına dair herhangi bir izi ya da kokuyu taşıyor olabileceğinin farkındaydı.
Fincanları mekanik bir özenle servis etti, kimsenin gözleriyle buluşmamak için bakışlarını fincanlardaki kahveye sabitledi.
Boş tepsiyi kenardaki büyük yemek masasına bıraktığında çıkan sesten irkilecek kadar gerilmişti.
Songül, kanepede hafifçe kayarak kendisiyle Çağdaş arasında küçük, kasıtlı bir boşluk yarattı.
“Gel, balım, yanıma otur,” dedi; sesi o gergin sessizlikte uzatılan bir can simidi gibiydi.
Çilem tam kuzenine doğru ilerleyecekken, havayı delen kısık ama belirgin bir öksürük duyuldu
