Gülsüm, Mardin ’in dillere destan güzelliği olabilirdi. Daha önce fazla insan görmemiş olsam da bir kaç düğün görmüştüm. Düğünlere süslenip gelmiş kızlar arasında bile böyle bir güzellik hatırlamıyorum. Uzun boyu, zarif duruşu ve incecik beliyle sanki rüzgarla dans eder gibiydi. Yüzü, ince çizgilerle örülü bir sanat eseriydi; büyük, ela gözleri sanki binlerce hikaye saklıyordu içinde. Teninin beyazlığı, Mardin ’in sıcak topraklarında nadir bulunan bir inci gibiydi. Saçları, gece karanlığı gibi siyahtı, dalgalar halinde omuzlarından süzülüyordu. Dudakları dolgun ve hafifçe kıvrılmış, gülümsemesi ise güneşin doğuşu kadar etkileyiciydi.
Ama en çok dikkat çeken şey, ona bakanların gözlerini alamamasına rağmen, üzerinde taşıdığı o hüzünlü, mesafeli ifade idi. Üzerine kuma gelmiş olmanın, onun
