Sabah güneşi, kalın kadife perdelerin arasından sızıp Berçim’in göz kapaklarına vurduğunda, uyanmak bir lütuf değil, ağır bir ceza gibi geldi. Gözlerini açtı ama hareket etmedi. Tavan beyazdı boş ve sessiz. Yanındaki yastığa baktı. Boştu.
Eli yavaşça çarşafın üzerinde gezindi. Soğuktu. Araf gitmişti.
Berçim doğrulmaya çalıştı ama kasıklarındaki keskin sızı ve bacaklarındaki ağrı onu durdurdu. Dün gece... Zihni o anıları yok etmek istese de bedeni her saniyesini hatırlatıyordu. Aynaya bakmaya cesareti yoktu. Boynundaki morlukları, bileklerindeki parmak izlerini hissetmek için aynaya ihtiyacı yoktu. Teninde bir yabancının, haritası çizilmişti. Ve en kötüsü, bu haritayı kendi rızasıyla çizdirmişti.
Komodinin üzerindeki telefonuna uzandı. Ekranın ışığı gözlerini kıstı. Tek bir yeni bildirim
