Kaybetme korkusu... Yaşadığım en iğrenç tecrübe olur kendisi. Çok sevdiğiniz, değer verdiğiniz, hayatın ne tadını ne tuzunu alamayacağınız insanları kaybetme korkusu var ya, berbat bir duygu. Bir daha asla yaşamayayım diye oturup dua ettiriyordu insana ama neyden çok korkarsak da başımıza geliyordu. Bir de bu vardı. Ya kaybedersem, ya kaybetmekten korktuğum için kaybedersem diye kafamı elime alıp yemek üzereydim.
Ben açmaya çalıştıkça göz kapaklarım bana inat açılmıyordu. Gün ışığı vuruyordu gözlerime ve beni müthiş rahatsız ediyordu. Işıkta asla uyuyamazdım çünkü. Ama ağzım her zamanki gibi açılmıştı. Tabi ki sadece Aykut diyordum. Narkozun etkisinden dolayı kendime hala gelememiş olsam bile aklım da, fikrim de, kalbim de Aykut'taydı.
"Aykut." diye sayıkladım tekrardan. Dur durak bilmed
