Hayat çok tuhaf bir bermuda şeytan üçgeniydi. Saniyeler içinde ruh halimiz değişiyordu. Hele ki benim. Gülerken ağlayan, ağlarken gülen saçmaca bir yapım vardı. Tabi bu durumu yaşamamdaki en büyük etken, bu zamana kadar yaşadıklarımdı.
Çok mutlu olduğum çocukluk anılarımı düşünürken bir anda o kadar kötü anılar doluyordu ki zihnime. Kahkahalar atarak güldüğüm zamanlar aklıma gelip gülümserken saniyesine yüzüme gelen tokat takip ediyordu bu hayalimi ve maalesef ama, hıçkırarak ağladığım o anları gözlerim dolu dolu seyrediyordum.
Çünkü bu hayattı. Hayat acımasızdı. Hayatın kimseye eyvallahı yoktu. Ayak uydurmasını bilecektik sadece. O kadar. Fazlası ve eksiğini hayat bize sunuyordu zaten. Bir saniye sonra yaşayacağımızın garantisi bile yokken neden bu kadar takılıyorduk bu hayata? Gerçekte
