Partinin yapılacağı yere geldiğimde ağzım beş karış açık, binaya bakıyordum. Bina değil, saraydı mübarek!
“Doğru yere geldik, değil mi?” Başımı yan tarafımda duran Banu’ya sormuştum.
“Evet canım.” dedi Banu gülümseyerek.
Tedirgin bir şekilde bakıyordum. Banu elini sırtıma koydu, bana güven veren bir gülümseme gönderince, derin bir nefes aldım: Ne olacaksa olsundu!
İçeriye girmek için çantasından bir davetiye çıkarttı, kapıdaki görevliye gösterdikten sonra birlikte içeriye girdik.
Dışarısı kadar içerisi de görkemliydi! Hatta içerisi daha gösterişliydi.
Göz kamaştıran, devasa perdeler; birbirinden gösterişli kıyafetler içindeki konuklar... Tam bir partiydi!
Bir sürü masalar ve konuklar vardı. Birkaç kız geçtiğinde ne kadar tanıdık geldiklerini düşünüyordum, birkaç erkeği daha gördüm.
