“Buket!” Serkan hızla Buket’e doğru ilerledi. Otobüste bulunan birkaç kişi Serkan’a baksa da bazıları umursamadan uyumaya devam etmişti. Bir adam Serkan’a yol vermesini söylemişti ama Serkan umursamayınca, Serkan’ın omzuna çarparak kendi yerine geçip oturdu.
Buket oflayarak kulaklığını çıkardı ve baygın bir şekilde Serkan’a baktı. “Senin ne işin var burada?” diye sordu. Cevabı tahmin ediyordu ama Serkan’ın eline uzanması ile elini kendine doğru çekti.
“Gidelim Buket.” dedi Serkan. Buket’in içi bir an bambaşka oldu. Keşke gidelim demekle gerçekten gidilebilseydi. Mümkün olmadığını Serkan neden bir türlü kabul edemiyordu, Buket anlamıyordu.
“Ben gidiyorum zaten, evime.” dedi Buket ters bir bakışla.
“Buket-” dedi Serkan ama homurdanan yolcuları duyunca ses tonunu azalttı. Etrafa kısa bir
