Duru, Serdar Ateş’in kurtarıcı hamlesinden sonra bir anlığına rahatladığını sandı. Fakat bu duygu kısa sürdü. Serdar’ın az önce takım elbiseli adamları acımasızca dövüşünü hatırladıkça içi titremeye başladı. Serdar’ın her yumruğu, her darbesi yalnızca fiziki bir güç gösterisi değildi; içindeki bastırılmış öfkenin patlamasıydı. Duru, bu sahneyi zihninde tekrar tekrar yaşadı. Serdar’ın gözlerindeki karanlığı, acımasızlığını, ve o anki kontrolsüz gücünü unutamıyordu.
Serdar’ın yanında dururken, abisinin ölüm anı zihninde canlanmaya başladı. Gözlerinin önünde, abisinin soğuk, cansız bedeni beliriyordu. Abisini en son gördüğünde yüzünde donmuş bir korku vardı; Serdar’ın ellerinde can vermişti. O an, Duru için ne kadar zaman geçmiş olsa da, acısı hâlâ tazeydi. Serdar Ateş, ona göre bu acıdan so
