31. BÖLÜM 🫂
Zeynep’in Anlatımı Bugün 20 Nisan, pazartesi. Dün izin günüydü. Saatlerce bir kafede oturdum. Belki dedim… gelir. Gelmedi. Dün akşam aradım. Telefonu uzun uzun çaldı. Açmadı. Yine… Beni yanında istemiyor. Saat şimdi sabaha karşı üç. Koğuşta herkes uyuyor. Bir ben ayaktayım. Pencerenin önünde durmuş dışarıyı izliyorum. Geçmişi düşündüm. Ömer’le ayrıldığımız zamanı… Ve şimdi… Yine aynı yerde oluşumuzu. İnsan bazen her şeyi bile bile yaşar. Sonu değişmeyecek bir hikâyeye tekrar başlar. Ve en acısı… Bunu isteyerek yapar. Aynı kitabı ikinci kez okuyunca sonu değişmiyor. Bunu biliyordum. Yine de denedim. Peki neden? Sessizce koğuştan çıktım. Biraz hava almak istedim. Belki içimdeki bu sıkışma geçer diye. Kapıya yaklaştım. Tam dışarı çıkacaktım ki… “Zeynep.” Sesim
Müthiş hikayeler burada başlar
- Yazar
