**
Ömür, kendisine gülen gözlerle bakan nefesinin saçlarını okşarken, hala aldığı kararı sorguluyordu. Gidebilecek miydi gerçekten? Herkesi ve her şeyi geride bırakabilecek miydi? Bunun cevabını biliyordu Ömür. Yapamazdı. Kardeşine, tek gerçeğine arkasını dönemezdi.
“Benimle birlikte nasıl sürükleyeceğim seni, bilinmezliğe?” diye sordu. Gönül'den çok kendine sorduğu bir soruydu bu. Nasıl yapacaktı? Nereye gideceği ne yapacağı bile belli değilken, onu bu hasta haliyle nereye götürebilecekti? Öldürmek olmaz mıydı bu onu? Hem... Kendisi gibi küçüğü de Özgür'e muhtaçtı. O olmadan Gönül ne yemek yiyor ne de konuşuyordu.
Umut'u düşündü sonra. Yüzüne yerleştirdiği zoraki gülümsemeyi... Üzülmesine rağmen belli etmemek için sarf ettiği çabayı... Hepsi öyle değerliydi ki Ömür için. Umut, Özgür'ün
