Aşk, kalbin bedenindeyken başkasına aidiyetiydi... Aşk, herkese nasip olmayan o kutsal bağın boynundaki asılışıydı... Aşk, yok oluşun başlangıcı... Aşk, yare tükene tükene adanmaktı... Aşk, sonuna kadar savaştı... Aşk, tutsaklığa sığındığını bile bile özgürlük şarkısı çağlamaktı...
Kemal ağa, Aram'a düğünün haftaya olacağını söylediğinde tam olarak çıldırdı.
"O Yavuz yok mu Yavuz! Kızı verdik bitmedi, nişan yaptık bitmedi, şimdi de düğün! Bir haftada nasıl hazırlık yapılacakmış? O sözde zeki damadına sordun mu baba? " deyip burun kemerini sıkarak salonda dolanan Aram ağa, babasının ağzını açmasına fırsat vermeden devam etti öfke dolu konuşmasına.
"Ahh Ronya'nın hatırı olmayacaktı şimdi! Ah ben kız kardeşimin üzülmeyeceğini bilmesem!.. Yat kalk dua et Ronya'ya, Yavuz efendi! " hızla baba
