Sevdiğinin evlendiğini görmektense ölmeyi yeğleyen bir Hanımağa vardı karşımızda. Korkusuz bir cengaver olan Hevi, ölüme adeta atlamak istedi. Onsuz olmakta ölüm gibiydi. Ezman ise genç kızın elindeki tüfeği alnına dayayıp söyledikleriyle hayretler içinde kalmıştı. Gerçekten manyaktı kadın! Bunu bir kez daha anladı. Hevi, adamı canından daha çok seviyordu. Bunu Ezman bir türlü anlamıyordu. Oysa sevdası dile kolay değildi ki sevdası dillere destandı! Kadın tüm kurak topraklara tohumunu atmıştı. Oysa seviyorum demekten çekinen kadınlar vardı bu topraklarda… Ya da sevmekten korkan, hayatını daha o gün bitiren kadınlar vardı. Hevi onlar gibi olmamak için canını verecek kıvamdaydı.
“Her iki yolda zaten beni öldürüyorsun Ezman.” Çıkıntılı sesiyle fısıldadığında Ezman şaşkınca kızı izliyordu. “
