"Bazen kaçamamak değil, kaçacak gücü bulamamak bitirir insanı."
SILA
Gözlerimi araladığımda yine soğuk bir odadaydım. Bir an için hâlâ o karanlık depoda olduğumu sandım. Kalbim çarpıyor, nefesim göğsümde düğümleniyordu. Ta ki, yüzümdeki maskeyi hissedip nefes alamadığımın farkına varana kadar… Panikle maskeyi ağzımdan çıkardım ve ciğerlerime dolan havayla birlikte derin derin soluk almaya başladım. Birkaç saniye sonra nefes alış verişim yavaş yavaş normale döndü.
Etrafıma bakındım. Yattığım yer hâlâ sertti, bedenim hâlâ ağrıyordu ama duvarların rengi, tavandaki ışık, duyduğum cihaz sesleri… Burası depo değildi. Burası bir hastaneydi.
Ölmemişim… Yaşıyorum.
Gözlerim tavandaki beyaz ışığa takılı kaldı bir süre. O kadar parlaktı ki, sanki günlerdir ilk kez ışık görüyormuşum gibi gözlerim
