***
Zümrüt Hanım'ın dedikleri bir türlü aklımdan çıkmıyordu. Bu Elvan neden her yerde karşıma çıkıp duruyordu?
Ellerimle hala yüzümü örttmüş ağlıyorken, birden oturduğum yerden havalandım. Ellerimi korkarak yüzümden çektiğimde, kendimi Çekdar'ın kucağında buluvermiştim. Beni kaldırdığı koltuğa kendisi oturup beni de kucağına oturturdu. "Yine kim üzdü Midyat güzeli mi?" Midyat güzeli miydim? Bu tipimle. Saçlarımı arkaya alıp ıslak yanaklarımı sildiğinde, gözlerine baktım. Bana karşı hareketleri, tavrı, dokunuşları hiç sahte değildi. "Kimse." Deyip kalkacakken, kolumdan tutup kalmama engel oldu. "Söylemeni bekliyorum." Israrcı oluşu beni gererken, kucağında oturuyor olmam ve üstünün çıplak olması zaten ayrı beni gerip, sıcak bastırıyordu. "Yaşadıklarıma ağladım sadece." Kollarını belime da
