***
Zemheri'den...
Gördüğüm kabusun içinden sıyrılırken, o tanıdık kokunun tenime işlemiş haliyle gözlerimi araladım. İlk gördüğüm şey... onun gözleriydi. Çekdar. Yanıma uzanmış, beni izliyordu.
Gecenin boğucu sessizliği kadar ağırdı bakışı. Sanki uykumun içine bile sızmıştı bu adam.
Belimdeki kolunu fark ettiğimde içgüdüsel bir tedirginlikle kıpırdandım. O da bunu hissedip hemen geri çekti kolunu. Boşluğa düştü tenim. Hem bedenen, hem ruhen.
Aramızdaki mesafeyi usulca artırdım. "Uyandırdım mı?" dedi.
Sesi yumuşaktı ama ben o yumuşaklığın içindeki kibri duyabiliyordum.
"Uyamıyorum ki." dedim acı bir gülümsemeyle. "Kabuslarımda bile varsın."
Buna karşılık tek kaşını kaldırdı, sonra dudaklarının kenarında o tanıdık çizgi belirdi.
"Benden nefret etmek yerine biraz anlamaya çalış Zem
