Zemheri'den...
Karşımda iki iri yapılı adam, sanki yollarımı kesmeleri yeterli değilmiş gibi bedenleriyle de kaçışımı mühürlüyorlardı. Gözleri sert, ifadeleri iflah olmaz bir kararlılıkla donmuştu. O an hala kulağıma yaslı duran telefondan Çekdar’ın öfkeyle bastırılmış sesi bir kez daha yükseldi, sesi soğuk metal gibi keskin ve buyurgandı.
"Zemheri, adamlarımla çık o mekandan, yoksa gelir seni zorla getirtirim!"
Damarlarıma akan öfkeyle dişlerimi sıktım, içimde birikmiş kırgınlığı çatlamış bir kaya gibi yüzeye çıkıyordu. Sesim onunki kadar yüksek ve netti artık.
"Hangi sıfatla?!"
Ciğerimi yakan öfkeyi kelimelere dökerken içimdeki sarsıntıyı bastıramadım.
"İyi dinle beni, Çekdar Ağa. Sen o kadınla önüme dikildiğin an, korkmadan gözlerimin içine bakıp duygusuzca boşadığın an biz bittik
