***
Zemheri'den...
Ayakta duruyordum ama içim, diz çökmüş bir çocuğun sessizce ağlaması gibiydi.
On yıllı...
On yıllı elimle örmüştüm ona. Her gün biraz daha sarmıştım yüreğime, biraz daha yerleştirmiştim içime.
Her günüm onla, onu düşlemekle geçmişti...
Şimdi o, arkasını dönüp gidiyordu.
Ve ben...sadece bakıyordum.
Yüzüme çarpan rüzgar, onun kokusunu son kez taşıyordu.
Sanki hava bile vedalaşıyordu benim yerime.
Bir yanım koşmak, sarılmak, “gitme” demek istiyordu.
Ama diğer yanım...
Diğer yanım paramparçaydı.
İhanetin sessizliğiyle yırtılmıştı içim.
O kadına dokunduğu o gece, ben kapının ardında diz çökmüştüm.
Yalvarmıştım.
"Yapma! Ne olur o kadına dokunma!" Demiştim.
Ama o, ne olduğunu bile bilmediğim bir suskunlukla yarı çıplak açmıştı o kapıyı.
Bir özürle silinemezdi
