O kadar güzel bir gün geçirmiştim ki eve gidip abimi yüzünü gördüğümde kıymetini bir kere daha anlayacağıma emindim. Ecmel'i oteline bıraktıktan sonra hava kararmadan eve döndüm. Neyse ki abim bir kere daha arayıp beni sıkıştırma mışıl. Eve girdiğimde masa kuruluyordu Gözlerim hemen annemi aradı. Onunla karşılaşmak istemiyordum aslında ama sonuçta her şeyi unutmuş olacaktı.
Eşyalarımı merdivenin dibine bırakıp salona geçtim. Babam beni gördüğünde gülümsedi. Abim de daha çok kimin geldiğini merak eder gibi omzunun üzerinden arkasına baktı. Ben olduğumu görünce yüzündeki gülümseyişi soldu ve gözlerini devirerek önüne döndü. Keşke benim gözlerimin ona nasıl baktığını da görseydi.
Ruh hastası!
"Gel kızım. Yemeğe oturacağız birazdan."
Babama dönerek "Önce bir üzerimi değiştireyim." dedim
