Duyduğum tüm hüzünlü cümleleri unuttum.
Annemin hastalığını öğrendiğimde kendimi odama kapatmıştım. Elimden gelen tek şey bu olmuştu. Yaptığım tek şey ders çalışmaktı. Ona yeterince zaman ayıramadım. Ama hep korktum. Onunla güzel zaman geçirdikten sonra beni unutması canımı yakıyordu. Bu yüzden uzak durdum hep. Bu yüzden abim kazandı. Annem en az onu unuttu; en çok beni.
Beni annem unutmuştu. Bundan daha ağır ne olabilirdi ki? Abimin beni sevmemesi mi? Hayır.
Yıllar sonra bana kim olduğumu hatırlatan bir adam tanıdım. Abim gibi üzdü bazen ama ondan daha çok sevdi beni. En azından hissettirdi. Şimdi ise bana yine kendimi unutturan o anı tekrar yaşatıyordu.
Yağmur hiç yağmadan kesilmişti. Saçlarımı yüzüme perde gibi indiren rüzgar hala ara ara tenimize dokunuyordu. Bankımızda oturuyordu
