Mihrimah Şahindağ
Mutsuzdum ve mutlu görünmek için de bir çaba sarf etmiyordum. Kalbim acıyla kavrulurken sabah ve akşam yemeklerine mecburen katılıyordum, ama onun haricinde odamdan çıkmama Zozan Ana da ses etmiyordu, ne de olsa yaralıydım. Yaram günlerdir iyice iyileşmeye başlamıştı. Yakında bana yüklenmeye başlar diye korkuyordum, umarım o zamana kadar Hazar gelirdi. Onu gerçekten çok özlemiştim.
Tam sevdiğim adama kavuştum derken böyle bir ayrılık kurşun gibi saplanmıştı kalbime. Onun yokluğunu Dicle abla ve kızlar bana unutturmaya çalışıyor olsa da, mümkün müydü? İnsan sevdiğini nasıl unuturdu ki?
Yüzümde buruk bir tebessüm belirdi. Bana, beni sevdiğini söylemişti. Daha bunun mutluluğunu bile yaşamadan ayrılmış olmamız gerçekten üzücüydü. Sanki mutluluk bize haram kılınmış gibiydi.
