Mihrimah Şahindağ
Avludaki hava, Suzan’ın yere yığılmasıyla kurşun gibi ağırlaşmıştı. Herkesin gözleri yerde hareketsiz yatan kızda kilitli, soluklar boğazlarda düğümlüydü.
Esma yenge dehşetle dizlerinin üzerine çökmüş, titreyen elleriyle kızını sarsıyordu. “Suzan! Suzan, kızım aç gözlerini! Allah’ım yardım et!” diye yalvarışı, acıdan çatlamış sesiyle yüreklerimizi dağlıyordu. Hepimizin içini kemiren korku aynıydı: Suzan’ı içine düştüğü bu karanlıktan çekip alabilecek miydik?
Zozan Ana ise avlunun ortasında, kaosun tam göbeğinde ifadesiz bir heykel gibi dikiliyordu. Ne panik ne de korku ona işlememiş gibiydi. Bu soğukluğunun ardında dönen tilkileri merak ederken, Ciwan amca sessizliği bir öfke patlamasıyla bozdu. Annesine doğru bir adım attı, gözlerinde acı ve isyan iç içeydi.
“Başımız
