Bazen yer yarılsa da içine girsem dediği anlar insanın başına hep gelmiştir. Cansu da o anlardan birini yaşıyordu. Koltuğa çökmüş küçücük kalmıştı çünkü ev ahalisinin hepsi ona bakıp gülüyordu. Tarık Bey kahvesini yudumlarken bıyık altı gülüp “Demek Mahmut Hoca” dediğinde biraz daha güldüler. Hümeyra Hanım iç çekip “Fark ettiniz mi ev de ayrı bir neşe var” diyerek konuyu başka yöne çevirmeye çalıştı. Kocası ona dönüp “Gördüm gördüm Hümeyra Hanım. Maşallah pek bir maharetli çıktın bu yaşında. Helal olsun” derken sesindeki ima kızların kıkırdamasına yetmişti.
Akşam olmasına yakın Cansu müsaade isteyip kalkarken kimsenin yüzüne doğru dürüst bakamıyordu. Kapıdan çıktığında Tamer de peşinden çıktı.
“Hemen eve mi gideceksin?”
“Aslında hemen değil. Şirket yakınlarında birkaç eve bakacağı
