Mahur
Kemal uyuyana kadar uyumuş gibi yaptım ve rahatlamış nefes alış verişleriyle artık uyuduğunu anladığımda istemesem de onun yanından kalktım. Oysa kokusunu içime içime çekip ona sarılmak ne güzeldi. İlk defa tattığım bu duygu beni rüyalar alemine götürüyordu. Rüyamın kabus olmaması için geç olmadan bu evden çıkmam gerekiyordu. Çünkü ne kadar daha onun yanında kalırsam o kadar geri dönülmez bir yola girecektim ve bunu göze alamazdım.
Bir kağıt bulmuş ve göz yaşlarımla mektubumu yazmayı başarmıştım. Zar zor yazıp bitirdiğim cümlelerle ben de bitmiştim. Sanki her kelimeyi yazdıkça içimdeki acıyı kağıda döküyordum. Kalbim parçalanıyor, içimdeki fırtınalar büyüyordu. Ama gitmeliydim, bu yolun sonunda başka bir çıkış yoktu. Son defa Kemal’in yüzüne baktım, saçlarına dokundum, yanaklarına
