İnsan denen varlık, her daim öğrenmeye anlamaya ya da dur durak bilmeden dört nala koşmaya açıktı. Aslı da öyleydi. Durup dururken başını belaya sokma gibi huyları vardı. bu huyu onunla alakalı olmasa da devam ediyordu. şimdi karşısında duran adama bakarken yeni bir belanın ayak seslerini işitse de duramıyordu.
“Hamdullah amca neler oluyor?”
Yaşlı adam genç kızın huyunu az çok bildiğinden “Bir şey yok kızım. Borcum vardı onu verdim” dese de inandırmadı. Gözlerini dikmiş bakan kızla bakışlarını kaçıran yaşlı adam dükkanı kapatmak için ayaklandığında önüne geçip durduran kız “Amca, bu herifler tekin tipler değil. Yüzüne bakan kendini dereye atar etme eyleme söyle bana. Bu adamlar senden ne istiyordu?” derken cevap bekliyordu.
Omuzlarını düşüren adam soluğunu bıraktı. Korkak bir tonla “
