Zeryan, odasında üzerini değiştiriyordu.
Bir not buldu aynanın kenarında:
> “Bana biraz güven…
Kendini değil, sadece beni takip et.
– C.”
Kaşlarını çattı ama dudağının kenarı kıvrıldı.
Yavaşça odayı terk etti, merdivenleri çıktı.
Terasın ucundaki kapı açıktı.
Adımları usul, yüreği tedirgindi.
Kapıdan içeri adım attığında
ciğerlerine önce tarçın kokusu doldu.
Sonra gül…
ve sonra…
anılar.
Terasın köşesinde küçük bir masa,
etrafı mumlarla çevrili.
Yerde yastıklar, halılar, ince ince örtüler.
Bir tabakta elma kurusu,
bir köşede Zeryan’ın küçüklüğünden esinlenilen bir oyuncak bebek bile vardı.
Ciwan, masanın yanında durmuş onu bekliyordu.
Üzerinde sade bir gömlek,
elleri arkasında birleşmiş.
Zeryan şaşkınlıkla etrafına baktı.
“Bu… nedir şimdi?”
Ciwan gözlerini kaçırma
