Zindanın içi kesif bir rutubet kokusuyla doluydu. Duvarlardan sızan nem, soğuğu kemiklere işliyordu. Ağit ve Ciwan, kolları zincirlenmiş hâlde taş zemine çökmüşlerdi. Yüzleri kan içindeydi, vücutlarında morluklar ve derin kesikler vardı. İşkenceciler gözlerini kırpmadan izliyor, acılarını kaydetmek için kameralarını hazırlıyorlardı.
Bir adam, elindeki kırbaçla Ağit’in sırtına bir darbe daha indirdi. Ağit’in yüzü buruştu ama dişlerini sıkarak ses çıkarmamaya çalıştı. Yanında Ciwan, zorlukla nefes alıyordu. Kaburgalarının bir kısmı kırılmış gibiydi, her nefes alışında acıyla inliyordu.
“Sizi kimse kurtaramayacak,” diye fısıldadı adamlardan biri. “Bu videoyu izlediklerinde ya sizi unuturlar ya da daha büyük bir tuzağa düşerler.”
Kamera kayda girerken adamlar Ciwan’ın saçından tutup başını
