Tahir'in konağından çıktıklarında, eşkıya direksiyon başına geçmişti. Hatice ise utancından dönüp ona doğru bakamıyordu bile. Kollarını göğsünde bağlamış, gözlerini inatla camdan dışarı dikmişti. Yol kenarındaki ağaçlara, toza, ufukta ağır ağır kayan bulutlara bakıyor ama aslında hiçbirini görmüyordu. Buraya guya insanlık namına yardım etmeye gelmişti, Tahir'e. Eşkiyayı da yanına koruma niyetine almıştı. Ama deli Tahir'in sevda rüzgarına kapılınca durum değişmişti. Şimdi haliyle dönüp yüzüne bile bakamıyordu, Mehmet'in. Kendi kendine düşündü, ''Dul kadın haliyle koca ağayı baştan çıkarttı, diyormudur acaba. Yok, yok demez! Eşkiya öyle bir insan değil.!'' diye düşünüyordu.
Eşkıya bu hâli fark etmişti. Bıyık altından hafifçe gülümsedi. Bir süre sessiz kaldı, sonra sonunda lafa girdi.
''Sev
