Şiddetli bir omuz ağrısıyla uyandığımda ilk gördüğüm kafamın üstünde duran ve gözlerimi acıtan bir ışıktı. Etrafım insanlarla çevriliydi ve hepsi mavi önlük, boneler ve hastane maskeleri takıyorlardı. Bir an ne olduğunu idrak edemedim. Merkezde miydim? Hepsi bir rüya mıydı? Hayır hayır hayır...
Ne olduğunu anlamadan olduğum yerden kalkmaya çalışınca daha büyük bir acı, ağzımdan kısık bir inlemenin çıkmasına neden olmuştu.
"Uyandı." diyen bir ses duysam da ayırt edemiyordum. Hareket etmeye çalıştım ancak bu, daha fazla acı çekmeme neden olmuştu.
"Şşşh sakin ol." dedi nazik bir ses. "Ben buradayım." diyenin kim olduğuna baktığımda tanıdık mavi gözleri görmüştüm. Yüzümdeki ifade nasılsa artık, kaşları çatılmıştı. "Canının yandığını biliyorum, ama biraz daha dayanman gerek." dedi Aras. "Luk
