Ailemin katili..
Ailemin...
Ailem...
Beynimde yankı yapar gibi tekrar eden bu iki kelime beynimde deprem etkisi yaratırken hangi ara koşmaya başladığımı, önümdeki askerleri hangi ara iterek en ön safa ulaştığımı hatırlamıyordum. Dakikaları yağlamışım gibi saniyelerim önümden kayıp giderken içimde yeşeren öfke, bakışlarıma yansımıştı. O yüzündeki keyifli ifadeyi yüzüne gömmek istiyordum. Belki bir kürekle çenesini kafasından ayırırdım..
Aras ve Komutanı birkaç adım arkamda bırakıp kendimi tekrar iki ordunun arasında bulsam da bu durumu umursayacak gibi değildim. Parmak uçlarıma kadar hissedebildiğim öfke beynimi sarmalamıştı ve düşünebildiği tek şey, bu Zerter denen adamın çığlıklar atarak ölmesin istediğimdi.
Acı çekecekti..
Hemde hiç çekmediği kadar...
"Ailemin katili.." dedim sesl
