Zehir zemberek bir soğuk. Ellerimi nefesimin buğusunda ısıtarak girdim dükkandan içeri, selam verirken ustaya mutfaktan çıktı bizim Suzan.
"Aşk olsun," dedi ellerini beline koyarak. "Elli kez aradım bir açmadın."
"Bırak Suzan ya şu zemheri de aşk mı olur?" Dedim paltoma sarılarak.
Annemden çok Affan'ı merak ediyordu Suzan. En çok onunla ne olacağımızın heyecanındaydı. Bir boşansaydı diyordu sıkça, tek engelimizin bu olduğunu düşünüyordu. Karısına geri dönmeyeceğinden emin olduğumu söyledim.
"Belli olmaz o işler."
"Sen kaç kere açtığı davadan dönen erkek gördün Suzan. Bana tecrübe konuşuyor havası yapma adamın biri gibi..."
Mevsim değişiyordu bu kış... güneş açıyordu bal gibi akıyordu insanın içine, bir grileşiyordu sonra gökyüzü inceden yağıyordu kar. Son elli senenin en büyük soğuğu
