Atakan
O gün akşamüzeri tutamadım yine kendimi. Bir sonuca bağlamadan aramızdaki şu şeyi... Adına şey demek bile iğrençti benim için. Aşk olmalıydı adı, tutku, sevgi, sevda... bir adı belli olsa ağız dolusu nefes alacaktım, ciğerlerim bayram edecekti. Ne varsa içimde kötüye çıkan hepsine tövbe edecek, itaatkar olacaktım. İsyan bayraklarının hepsini indirecek bugüne kadar kime kaldırdıysam onların eline birer kibrit verecektim. Çakın ulan çakın da yansın!
Babası hastaymış, durumu ağırmış bilmem ne? Belki onlar bile bir kaçış hikayesiydi. Bir yanı beni incitmekten korktuğu için uyduruyordu bunları.
Kim bilir?
Kırk fikirdi aklımda dolaşıp duran. İçinden hangisini seçsem başka biri çıkıp çürütüyordu seçimimi. Telef ediyorlardı onca emeğimi. Kolay mıydı toparlanmak ulan? Sahiden nasıl topar
