Perihan
İlk kez onunla görüşeceğim için bu kadar heyecanlıydım. Bu kadar genç, bu kadar umut dolu, bu kadar iyi olduğum başka bir zamanı da hatırlamıyorum. Apartmanın kapısının önünde duruyordu, hemen arkasında tesbih sallayan iki genç dikkatli Affan'a bakıyorlardı. Tekin bir sokakta oturmadığımızı sabahları ve akşamları gidiş gelişlerimizde gördüğüm manzaralardan biliyordum. İnsanlar sadece maddi anlamda dökülmüyorlardı; haleyetiruhiyeleri, tavırları, yaşantıları... her biri ile salkım saçaktılar. Fakirlik yapmıştı bunu onlara. Parasızlık, insanı irade de olmayınca alt üst ediyordu. Belki hiç olmayacak insanlara dönüşüyorduk yoklukla.
"Bunlar da o biçimmiş," dedi içlerinden biri. Biz duyalım istediği o kadar belliydiki. Duymazlıktan gelmek istedim, kimin ne düşündüğü umrumda değildi.
"
