PERİHAN
Bir kız çocuğu gördüm o gece rüyamda. Çocuk bendim, benim çocukluğum bir adama elimi uzatıyordum ve "Baba" diyordum. Babam tanıdığım ama aslında olan kişi değildi. Rüyamda babam Affan'dı. Suzan'ın sesiyle uyandığımda kendimi duyurabilmiştim ve tam yüzünü görmüştüm. İlk kez işe gitmek için benden önce uyanan Suzan olmuştu. Uykuya mı düşlerime mi teslim olmuştum bilmem?
Bir dalgın başladım güne. Bir hüzünlü, bir buruk... Bir önceki gecenin izleri damgalamıştı beynimi. Zihnim tastamam dolu, ufacık bir uyarana kapalıydı. Bir kaç kez elime battı şişler. O işi bırakıp mutfağa geçtiğimde de parmağımı kestim. Suya tuttum, aktı gitti delikten kanım.
"Ne oldu da dün bu kadar sıkkın canın?" diye sorunca Suzan dank etti kafama. Alelacele bir yara bandı yapıştırdım parmağıma. Sızlıyordu yine
