Rawend ağa,dan devam
İnsan acısından delirir mi ben kafayı yiyecek gibi oluyurum ..
Kalbim kaburgamı kıracak gibi ağrıyor..
Yaralarımız her gün geçtikce çok daha kanıyor....
Ben olduğum yere sığamayıp araba ile geldiğimiz çiftlik evinde bahçesine çıktım.
son baharın müjdecisi olan sararan yaprakların en ufak rüzgarda yere düşmesini izledim..
biz ağaç değildik baharda yeni yapraklar acalim ,biz kuruyumaya yüz tutmuş ağaçtan düşen yapraklardık...
üst üste yaktıgım sigaralar yetmiyordu ..
Herşeyi yakıp yıkma isteği içimde çığ gibi büyüyordü..
Gözümün önüne yaşadıkları geldi ..
Sinirle önümde ki cam balkonun kapısına attığım tekme ile cam tuzla buz oldu...
Hamdullah arkamdan gelip yanıma geldi.
"Ne yapıyorsun lan kafayı mı yedin ?"dedi..
Hırsla ona dönüp yakasından tuttup
"Kafay
