Bora
Geçmiş
Karakoldan çıkarken o kızın yüzünü bile görmek istemiyordum. Selçuk’un arabasına doğru giderken arkamızdan geldiğini biliyordum. Selçuk arabayı çalıştırdığında kafamı cam tarafına çevirmedim çünkü yeniden o kızı görüp sinirlerimi bozmak istemiyordum.
“Tam olarak ne oldu? Emniyetten beni aradıklarında nasıl geldim bilmiyorum. Bir karakollara düşmediğin kalmıştı.”
Selçuk yine abartılı konuşuyordu. Daha geçen sene de ben onu karakoldan toplamıştım. Onunki daha kötüydü. “Boş yapma! Zaten çok sinirliyim,” deyip ona her şeyi anlattım.
Selçuk gülmeye başladı. Bu normal bir gülüş değildi. O kadar çok gülüyordu ki onu dövmemek için kendimi zor tuttum. O kız yüzünden yeterince gergindim.
“Sen neden hayatına hiç normal kişileri çekmiyorsun? Ben hep Lila’nın üstü yok derdim ama
